Çok değil, bir iki ay evvel işle ilgili bir toplantıdayım, mesken sahipliği yapan kurum bir yemek de organize etmişti, o denli olunca öğlen yemeğinde iştirakçilerle daima birlikte yemek yedik ve sohbet ettik. Oturduğum masada tanıştığım bayanlı erkekli birkaç kişi ile sohbet ederken husus anne ve baba olmaya geldi. Masadaki genç erkeklerden ikisinin de şimdi çocukları yoktu, daha doğrusu baba olmamışlardı. 2- 3 yıllık evlilerdi lakin eşleri ile birlikte aldıkları ortak karar doğrultusunda şimdi çocuk sahibi olmak istemediklerini, biraz daha özgürce yaşamak istediklerini belirttiler. Eşleri de bu türlü düşünüyormuş.
Anne ve baba olmanın zorlukları, getirdiği sorumluluklar, hayatın nasıl da 180 derece değiştiği, gezip görmenin bir mühlet ertelenebileceği, maddi yükü vesaire derken ne kadar olumsuz niyet varsa hepsi gündeme geldi.
Biraz dinledikten sonra dayanamadım ve sonunda şunu söyledim, “Anne ve baba olmak dünyanın en hoş şeyi.. Onun size “seni seviyorum” demesi ile zati söylediğiniz hiçbir şeyin ehemmiyeti inanın hiç kalmıyor. Siz dünyanın en memnun insanı oluyorsunuz.”
Böyle düşünüyorum lakin evlendikten sonra ben de bir mühlet tıpkı fikir ve dehşete sahiptim. Kızım Çizdi Ben Yazdım kitabımda tüm bu öyküyü ve yaşadıklarımı anlattım.
Anne olduktan sonraki hayatıma artık bakıyorum da, bundan evvelki hayatım evet daha özgürceydi, evet daha sakindi, evet daha ben odaklıydım.. Mesleğim her şeyden değerliydi.
Ama ben artık daha sevgi doluyum… Bu sevginin bana kazandırdığı başka bir özgürlük ve memnunluk var. Yine kendimi keşfettim. Evet, hala zorluklar yaşıyorum. İstediğim herşeyi öylesine pat diye yapamıyorum zira düşünmem gereken bir evladım var. Almak istediğim şeyleri çabucak alamıyorum zira evvel evladım ve onun muhtaçlıkları var… Lakin o sevgi var ya o sevgi tüm bunları değersiz kılıyor. Ve siz hiçbirini umursamıyorsunuz..
Çocuğunuzun size sarılışı, “İyi ki varsın, güzel benim annemsin/ babamsın” demenin memnunluğu hiç birşey ile satın alınamaz inanın.
Onun her bir göz yaşını teselli edişinizin, “Ben yanındayım korkma” demenin size verdiği gücün kaynağı sonsuz..
Onunla yapılan tatillerin, seyahatlerin ve keşiflerin keyfi farklı bir hoş..
Yapılan arbedeler bile daha manalı..
Ve en kıymetlisi çok şey öğreniyorsunuz, hayattan ve çocuğunuzdan. Keyifli olmayı yine keşfediyorsunuz.
O yüzden anne (ya da baba) olmayı erteliyor, korkuyor, ya da kendinizi hazır hissetmiyorsanız hiç korkmayın ve o sevgiyi çabucak kucaklayın. İnanın dünyanın en güçlü insanı oluyorsunuz.
Ama şunu da eklemek isterim ki, her bayanın anne olma yahut her erkeğin de baba olma mecburiliği da yok. Bu bir seçimdir, bu bir karardır.. Bu kararı duyanlara da sonuna kadar saygılı ve anlayışlı olmak lazım. Ben bu türlü düşünüyorum.
Anne ve/veya baba olmayı hiç düşünmeyen arkadaşlarım var. Onlarla konuşuyoruz, hayata farklı açıdan bakıyorlar. Ve bun onların tercihi ve ömrü.. Bir gün bir kız arkadaşıma, “Aslında gebe kaldığında tüm bu hislerin gidecek” demiştim. Ancak dedim ya anne olmak da baba olmak da bireylerin kendi kararıdır.
Ama şayet içinizde anne ya da baba olmaya dair bir kaygı, bir tedirginlik varsa, sanki? diye soru işaretleri başınızın ve yüreğinizin içinde dolanıp duruyorsa ve daima ertelemelerle hayatınızı yaşıyorsanız, hiç korkmayın, o sevgiyi ve memnunluğu kucaklayın..