Bundan birkaç ay evvel bir parkta anne ve kızı ile tanıştım. Sohbet ederken gözüm kızına takıldı, gözlerinde kalın bir gözlük, sırtı kamburlaşmış bir halde oturuyor ve yere bakıyordu. Etrafıyla da pek ilgilenmiyordu. Ortaokul öğrencisiymiş ve TEOG imtihanlarına hazırlanıyormuş. O yaştaki bir çocuğun daha meczup dolu kıpır kıpır olmasını beklersiniz ancak çocukcağız ders çalışmaktan ve test çözmekten aslında bir harap olmuş.
O gün meskene geldiğimde kızıma baktım, daha ilkokulda ve önünde inşallah uzun bir eğitim süreci var. İmtihanlarla testlerle geçecek uzun bir eğitim süreci. Karşı olduğum bir sisteme uymak zorunda olmamın verdiği kahır bende büyük. Fakat bir şeyi biliyorum ki, kızımın o gün gördüğüm, hayatının manasını ve rengini kaybetmiş çocuk üzere olmasına elimden geldiğince müsaade vermeyeceğim. Başarılı olmasını isterim ancak hayata olumlu ve renkli bakan, yaratıcı düşünen, farklı olan, toplumsal bağlantısı güçlü olan bir kişi olmasını daha çok isterim. Çok başarılı olur mu olmaz mı bilmiyorum. Lakin benim ilgilendiğim konu yalnızca bu.
Biz anne ve babalar olarak eğitime yalnızca çocuklarımızın bir meslek sahibi olmaları gözüyle bakıyoruz. Tek maksadımız, doktor olsun, avukat olsun yahut gibisi olsun, uygun bir üniversite bitirsin yeterli bir mesleği olsun, çok yeterli bir iş bulsun ve çok para kazansın. Bunu ben de isterim. Lakin eğitim yalnızca bu değil. Ve tüm bunlar içinde kaçırdığımız çok değerli bir şey var. Çocuğumuzun hayata renkli bakmasını, olumlu ve toplumsal olmasını kaçırıyoruz. Tüm bu hengâme içinde çocuklarımız oynamayı, düşünmeyi, eğlenmeyi, keşfetmeyi unutuyor. Onlar için hayat yalnızca şıklardan ibaret oluyor.
Bundan 5 – 6 sene evvel iş yerimize bir makine mühendisi almak istemiştik. Buradan isim vermeyeyim, ülkemizin çok değerli okullarından birinden mezun olmuş bir genç geldi görüşmeye. Genç mühendis bursla okumuştu, iyi bir derece ile mezun olmuştu. Lakin mülakatta kendini bile tabir edemedi. Özgüveni yoktu, huzursuz oturuyordu. Bizlerle göz teması bile kuramıyordu. Biz o kişiyi işe almadık zira aradığımız konum sanayicilerle görüşecek, bağlantısı uygun olan bir mühendisti. Notları bizim için ön planda değildi.
Yine bir örnek, geçenlerde kahve alıyorum, önümde iki tane liseli genç, hızlar asık, buz üzere soğuk bakışlar. Kasadaki genç epey güleryüzlü, günaydın diyerek onları karşılıyor ancak gençlerdeki soğuk ve donuk bakış bile beni ürküttü. Kasadaki çocuk da günaydın dediğine bin pişman olmuştur sanırım. Artık bu gençlerin tıp fakültesini kazanıp doktor olmaları neyi değiştirecek? Doktorluk yaptıklarında kendilerine muayene olmak için gelen hastalara da bu türlü davranacaklar tahminen de. Buna, “Çocuğum çok başarılı diyorsanız” bence değil..!
Çocuklarımız ne işi yaparsa yapsın, ister doktor olsun isterseniz bir elektrik tekniker, ya da bir mağazada satış sorumlusu, ya da bir cafede garson, hiç fark etmez. Ne işi yaparsa yapsın en yeterli halde yapsın, farklı olsun, yaratıcı olsun, kendinden bir şeyler katsın, insani bedellerini kaybetmeden, sevgiyle ve hürmetle yapsın..
Bu hayata keşfetmek için, sevmek ve öğrenmek için geldik.