Bu sabah kızımı okula bıraktıktan sonra baktım hava da fena
değil, artık bu saatlerde de yürüyüş yapılabilir, yürüyüş yapayım dedim. Malum trafik
yoğun, herkes işine gücüne gidiyor. Okullara giden servisler, dolmuşlar derken
yolların hengamesi kaçınılmaz oluyor. Bu hengamenin sesinden uzaklaşmak için
kulaklığımı takayım dedim fakat o en enerjik müziğin sesini bile delip geçen
korna seslerine yenik düştüm. Baktım
olmuyor, konuta geri döndüm.
Ülkemizdeki korna çalma alışkanlığı bilindik bir şey elbette
ama otomobil kullanan biri olarak uzun bir müddettir gözlemediğim bir şey var; o da
kornalarla kurduğumuz irtibat. Otomobilin direksiyonuna vurarak çıkardığınız o ses
bizler için bir nevi bir bağlantı aracı.
Gözlemlerim sonucunda elde ettiğim bilgiler ise aşağıdaki üzere;
Kornayı temelde iki hedef için kullanıyoruz, birincisi bir dostumuzu öbür araçta gördüğümüzde selam vermek için, bir oburu de elbette ki kızdığımızda. En çok da kızdığımız vakit kullanıyoruz aslında.
Bu kızma anında çaldığımız kornalar ise kendi ortasında ikiye ayrılıyor; yalnızca ikaz maksadıyla çalışan korna, (Ne yapıyorsun kardeşim, ne yaptığının farkında mısın üzere manaları taşımaktadır) oburu de içinde çokça küfür geçen telaffuzları barındıran korna.
Küfürleri barındıran kornanın da kendi içinde alt kırınımları var, bu kırınımlar da küfürün uzunluğuna nazaran değişiyor. Yani siz kornanın çalış uzunluğundan ve çalma sıklığından size hangi küfürlerin edildiğini az çok varsayım edebilirsiniz. O bilgi birikimini size bırakıyorum.
Korna ile kurduğumuz bağlantı temelinde elbette duygusal durum değişikliklerimiz de var. Evde yahut iş yerinde kızgın olduğumuzda, kendimizi bir nevi rahatlatma, öfkeyi dışa vurma ve varacağın yere en relax halde varabilme emeli taşıyor. Yani karşı tarafın hiçbir hatası yokken bile kornalara başvurulabiliyor.
Bir de alışkanlık sıkıntısı var ki, bu durum biraz daha vahim. Ortada hiçbir şey yokken durduk yere kornaya basanlar. Bu türlü durumlarda ben kornayı çalan şahsa bakıyorum, bir şey mi demek istiyor diye yüzüne bakıyorum lakin hiç reaksiyon yok. Yani kendi de bastığının farkında değil.
Kadın şoförlere çalınan kornaları farklı kategoriye koyuyorum. Yeri özel zira ayıp olmasın. Hiçbir yanılgısı yokken bile bayan sürücüyü taciz etmek, kendini berbat hissettirmesini sağlamak ve korkutmak için kornaya basıp bundan da keyif alanlar var. Bunların şahsî sıhhat sorunları olduğuna eminim. Burada bayan şoförlere tavsiyem, aldırmayın, yola devam edin.
İşin gücün yok mu ki bunları gözlemledin diyebilirsiniz. İletişim ve Empati her şeyin temeli. Yaratıcı düşünmenin, inovasyonun, sorunları çözmenin temelinde bunlar var. Ülkemizde bu mevzuda da gelişmesi gereken daha pek çok şey var. Zira kurumlarda, iş yerlerinde ve hatta ailelerde bile bağlantı eksikliği pek çok ezayı da beraberinde getiriyor. Caddelerde korna ile kurduğumuz tesirli irtibatı, yüz yüze geldiğimizde sözlerle kuramıyoruz.
Prof. Dr. Zuhal Baltaş’ın Kurum İçi Koçluk kitabında okumuştum, akademisyen ve araştırmacı Geert Hofstede, 74 ülkeden toplanan bilgiyi tahlil ederek, iş yerlerindeki kıymetlerin toplumun kültürlerinden nasıl etkilendiğini incelemişler. Araştırmada elen alından dört boyuttan biri Muvaffakiyet Yönelimi, oburu de “İlişki Yönelimi”
“Başarı yönelimi yüksek” toplumlarda beşerler olaylar ve hisleri olduğu üzere lisana getirmekten çekinmez. İma edilmez, direkt söylenir, Bağlantı çok açık ve nettir. Siz bir şey anlattığınızda karşınızdaki insan “acaba bunu mu demek istedi” diye, boşlukları kendince doldurmaya kalkmaz.
“İlişki yönelimi yüksek” olan toplumlarda ise bağlantı direkt değil dolaylıdır. Daima ima ederiz, karşımızdaki kişi ne söylediğimizi net olarak anlamaz, kendi boşlukları doldurur. Bundan ötürü “Beni yanlış anladın” söylemi her daim vardır. İddia ettiğiniz üzere Türk kültürümüz de münasebet yönelimi yüksek bir kültüre sahiptir. “Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla” atasözümüz de bunun bir nevi kanıtı.