Annem bankada çalışan,yöneticilik vazifeleri de üstlenmiş bir bayandı. Birden fazla vakit kreşten en son kardeşimle birlikte çıktığımızı bilirdim. Kasaya baktığı günler genelde geç gelirdi. O vakitler bilgisayar da yok, herşey elle ve hesap makineleri ile hesaplanıyor, düşünün yani.. Erkek kardeşimle birlikte kreşte büyüdük, yazın da halamlar baktı, babaannem baktı.. Bu türlü büyüdük gittik yani 🙂
Şimdi düşünüyorum o periyottan aklımda kalan hiçbir olumsuz his yok. Yalnızca annemin bir an evvel meskene dönmesini isterdik.. Özlerdik elbette. Fakat annemin çalışan ve üreten bir bayan olmasını severdim. Onu örnek aldım daima.
Bir de en çok annemin o hoş giysileri, bakımlı olduğu günler aklımda. Severdim onu o denli görmeyi. Kendine bakardı, kilosuna dikkate ederdi falan. Üstelik çok güç günler geçirmesine karşın.
Şimdi ben de bir çalışan anneyim, vakit zaman kızım bana şu soruyu soruyor, “Anne sen niçin çalışıyorsun? Çalışmazsan daha uygun değil mi?” verdiğim karşılık daima birebir oluyor; “Ben çalışmadan duramam, bu türlü mutluyum” diyorum. Daha sonra da çalışmanın verdiği memnunluğu anlatıyorum.
Ama elbette vakit zaman da onun gözünden bakmaya çalışıyorum.Sonuçta onun da istekleri var, hayalleri var.
Geçenlerde kızıma, “Artık okul yaklaşıyor erken yatma erken kalkma sistemine başlayalım” dedim, “Yaz boyunca sen işe giderken ben aslında erken kalktım, hangi nizamdan bahsediyorsun anne” dedi. Üstelik bir buçuk yıldır teşebbüsçü bir bayan olarak kimi vakitlerimi ona nazaran ayarlama imkanını bulduğum halde.!
Ne yanıt verdiniz diye soracak olursanız, koca bir hiç. Esasen söylediğim şey de mantıksızdı galiba 🙂
Çalışan bir anne olarak vakit zaman ezalar yaşıyorum elbette lakin bunun bana verdiği hiçbir suçluluk duygusu olmadı.. Kimi şeyleri kaçırdım, birtakım şeyleri kaçırmamak fedakarlıklar yaptım, fakat pişman olmadım.
Geçenlerde “Anne bir müellif çocuğu olmak çok hoş bir duygu” dedi kızım. “Hem de Mühendissin ve kendi işin var” diye de ekledi. Şaşırdım ve ben kendime bile bu türlü bakmamıştım. Ancak onun yüzündeki memnunluk ve gururu görmek çok lakin çok hoştu. Âlâ ki üretiyormuşum dedim. 🙂
Bir şeyi de belirtmek isterim ki; İster bir kurumda çalışan olun, isterse bir teşebbüsçü, isterse de konutta çocukları ilgilenen bir bayan olun, hiç fark etmez. Önemli olan bir şeyler üretmek, kendinizi geliştirmek. Bunun çocuğunuza en hoş örnek olacağını söylemek istiyorum.
Not: Bence kızım da ilerde bu erken kalkmaları hiç hatırlamayacak. 🙂