Anneliğin en güç taraflarından biri de çocuklarınızın kalbinin kırılmasına şahit olmak. Onun acı çektiğini görmek ve kalp kırıklığının akıttığı gözyaşlarına şahit olmak hakikaten çok sıkıntı bir tecrübe. Tüm okuduğunuz, dinlediğiniz bilgiler de uçup gidiyor zihninizden ve çaresizce kalbi kırık çocuğunuz için ne yapabileceğinizi düşünüyorsunuz. Ben çok zorlandım, onu söyleyebilirim.
Bu sene Yaren ortaokul öğrencisi oldu. Onun için farklı bir periyottu, yeni bir sınıf ve yeni arkadaşlıklar kurmaya çalışmak. Ahenk sağlamada zorluk çekti. Çok sevdiği arkadaşları ile birebir okulda farklı sınıflara düşmek onu biraz zorladı. Yeni sınıfında yeni arkadaşlıklar kurmaya çalışırken de kalbi kırıldı birkaç sefer. Hiçbir kimsenin cürmü yok, bunlar çok doğal süreçler biliyorum. Kızım da büyüyor ve yeni duygusal tecrübeler yaşıyor. Yaşayarak öğrenecek ve kalbi de kırılacak birçok vakit.
“Eyvah Kalbim Kırıldı” kitabını da geçen hafta Çukurova Kitap fuarından tam da bu sebeple almıştım. Hem ona hem de kendime okumak için. Tıpkı günün akşamına uyku öncesi birlikte okuduk kitabı. Daha doğrusu ben okudum o dinledi. Sonra o okudu ben dinledim. Öykü ve fotoğraflar katiyetle çok hoş. Öykünün kahramanı Kalben’in de yaşadığı bir olay nedeniyle kalbi kırılıyor ve kendince bunun için tahliller arıyor. Tahlili de keşfediyor sonunda.
Kitabı okurken kızım birden ‘Anne benim de çok kalbim kırıldı bu son zamanlarda” dedi. Birinci sefer kelamlı olarak bunu tabir etti bana.
Bu kitap bizim kırık kalbimize çok uygun geldi. Hem resimleyen hem de yazan sevgili Elif Yemeni’ciye çok teşekkürler. Yaren’in ilgisini çeken bir nokta da bir kitabı hem yazıp hem resimlemek kısmı oldu. “Bir insan ikisini de bu kadar hoş yapabilir mi?” diye sordu. “Evet yapabilir” dedim ben de.
İnsan istersen herşeyi yapabilir.