Geçenlerde iki kitap kurdu arkadaş bir ortaya geldik ve başladık sohbet etmeye. Uzun vakittir da birbirimizi görmüyorduk. Sohbet sırasında masamızın üstünde de bir sürü kitap vardı. Arkadaşım, uğradığı sahaftan aldığı kitapları gösterdi bana. Bir adedini de benim için almıştı ki, okumayı çok istediğim, hatta kızımla okumayı planladığım bir kitaptı; Aziz Nesin’in “Şimdiki Çocuklar Harika” Kitabı.
Bu sohbette bir fark ettim ki, bu hayatta bana en çok olumlu güç veren şeylerden biri de kitaplar oldu. Okumaktan keyif aldığım üzere, kitabevlerinde yaptığım keşiflerden, ayaküstü okuduğum kitaplardan, dostlarla yapılan kitap sohbetlerinden daima keyif aldım. Bunların bana verdiği güç inanılmaz yüksekti.
Okudukça keşfettim, keşfettikçe yazdım, yazdıkça tekrar öğrendim. Daima birbirini besleyen bir çember üzereydi bu durumdu.
Katıldığım bir eğitimde, iştirakçilerden biri genç yaşlarda bir bayandı, kendini tanıtırken “hiç kitap okumam lakin şu an kitap yazıyorum” demişti. Kitap okumayan bir kişinin kitap yazmasını ben hala bile anlayamam. Bu benim fikrim.
Kızımla yaptığımız kitap sohbetlerinde de ona söylediğim şey daima şu oldu; “Bu hayatta güçlü bir fikir gücüne sahip olmak istiyorsan çokça okumalısın”.
Annemin oturduğu meskenin tam karşısında küçük bir Emekliler Çay Meskeni var, emekliler (çoğunluk erkekler) gelip otuyor, çay içiyorlar, sohbet ediyorlar, tavla oynuyorlar. Ancak hiçbir vakit kimsenin elinde ne bir kitap ne de bir mecmua gördüm. Okumuyorlar yani. Halbuki bu tıp yerlerde minik bir kütüphane olsa ve beşerler okumaya da vakit ayırsa. Emekli olur muyum olmaz mıyım bilmiyorum ancak böylesine tüm gün boş olacağım bir ömrüm olsa sanıyorum meczuplar üzere okurdum. Zira okunacaklar listemde o kadar çok kitap var ki.
Nobel Ödüllü İngiliz Muharrir Doris Lessing’in bu manada hoş bir kelamı vardır;
Yaşam, okunması gereken kitapları okumaya bile yetmiyor.
Canım annem 70 yaşında, tüm gün torun bakıyor ancak akşamları kendinle kaldığı vakitler benden aldığı kitapları okuyor. Yani insan isterse yapar.
Bir yerde okumuştum, kime ilişkin bilmiyorum; “Boş vakitlerde kitap okunmaz, okumak için vakit yaratılır” yazılıydı. Bence çok da yanlışsız bir kelam.
Çocuklarımızın okumasını istiyorsak da evvel biz okumalıyız. Zira onlar gördüklerini öğreniyorlar.