Geçenlerde bir arkadaşım ile oturuyorum, ikimiz de çalışan kadınlarız, o denli olunca ne vakit bir ortaya gelsek bahis daima bir formda işe, endüstriye, üretime, insanlara falan geliyor. Arkadaşım, “Çiğdem biliyorsun geçenlerde ben Sunum Maharetleri eğitimi aldım, bunu almamdaki en büyük sebep de kendimi karşı tarafa güzel sunamadığımı yani anlatamadığımı fark etmem oldu” dedi.
“Nasıl yani” dedim. “Şöyle ki “dedi ve başladı anlatmaya;
Bir gün vazife teslimi almak için firmamızın Genel Müdürlüğünden ilgili bir mühendis bayanla görüşmeye gittim. Bana yaptığı işleri devredecekti. Aslında yaptığı işin tarifi ben az çok biliyordum. Kişi tam 3 saat boyunca bana yaptığı işi en ayrıntılı bir formda anlattı. Hem de en ufak ayrıntısına kadar. Üstelik o kadar hoş bir sunum hazırlamıştı ki, görsellerle ve ayrıntılarla çok kapsamlı bir sunumdu. Burada fark ettiğim en değerli konu şu oldu; benim gün içinde anlatmaya gerek duymadığım, kendimce hallettiğim en küçük işleri bile sunumunda öylesine ayrıntılı bir halde bana anlattı ki ben şaşırdım kaldım. Ve aslında yanlış yaptığımı fark ettim. Ben birçok vakit yöneticime hallettiğim onca küçük şeyleri hiç anlatmam bile. Bir kriz mi var çözerim ya da bir küçük bir iş için tahminen saatlerce uğraşırım lakin söylediğim şey yalnızca, “konuyu halletim” olur. Ben yalnızca sonucu bildiririm.
Arkadaşımla bu husus üzerine tahminen tam 3 saat boyunca görüştük. Sunum marifetleri, teknikleri, kendini söz edebilme, pazarlama, reklam, toplumsal medya boyutu falan derken aslında bu çok kapsamlı bir husus. Aslında o kadar çok haklı olduğu bir husustu ki. Ben de onun gibiyimdir. Gün içinde çok işi hallederim, çok krizler yaşarım ancak gün sonunda kime rapor veriyorsam, kime bir şeyler anlatıyorsam bu detaylara hiç girmem. Zira bu kadar yaptığım şey kendimce çok kıymetli değildir. Yalnızca olması gerekeni yapmışımdır, büyütmeye gerek yoktur. Yalnızca sonuca bakarım. Lakin aslında elbette ki o sonuca ulaşmak için yaşadığın süreç de çok kıymetli. Çok küçük değersiz gördüğün her bir ayrıntı, her bir uğraş, harcadığın her bir dakika çok ancak çok kıymetli.
Sonrasında bu mevzuyla ilgili oldukça kendimle niyetlere daldım. Ben 20 yıllık iş hayatımda birden fazla vakit çok yüklü bir iş tarifi ile çalıştım. Birden fazla sorunları kendimce çözdüm, birtakım vakitler bunları bir üstüme bile anlatmaya gerek duymadım. Zira benim için değerli olan yalnızca sonuçtu. Aslında doğrusu olan, sonuca ulaşmak için yaşadığın süreci de karşı tarafa gerektiğince anlatabilmek yani kendini karşı tarafa en uygun halde sunabilmek.
Böyle olunca da karşı taraf sizi yüzeysel tanımaz, sizin hakkınızda daha ayrıntılı bilgiye sahip olur, bakış açısı değişir, davranışlarını değişir. (Değişmeyenler de vardır, bunlara yapılacak hiç bir şey yoktur!)
Bunun iş hayatındaki boyutu çok derin. Çalışan bayanlar için ayrıyeten bu mevzuyu tartışalım sizlerle.
Gün için de ister çalışan bir bayan olsun isterse meskeninde çocuklarıyla ve ailesi ile ilgilenen bir bayan olsun, gün içinde pek çok şey ile uğraşıyoruz. Bilhassa çocuğumuz/çocuklarımız varsa bu yük çok daha fazla. Birden fazla sorunu hallediyoruz, pek çok şeyi karşı tarafa (eş, işveren, yönetici, vb) yansıtmadan olayları toparlıyoruz.
Geçenlerde eşim geldi, “Bugün çok yoruldum, bir sürü raporla uğraştım, şunları bunları yaptım” dedi ve başladı anlatmaya.. Sabırla dinledim. Onun bana saatlerce anlattığı işi ben gün içinde tahminen çok daha zorunu yaşasam da birden fazla vakit anlatmıyorum. Günün nasıl geçti, ne yaptın sorusuna, “Fena değildi, ağırdı falan” diyorum. Halbuki ne çok şey hallettim ben. Bir kezinde otomobilim bozuldu, cadde ortasında birkaç bireyden yardım isteyip otomobilimi ittim, sonra zorla toplantıya yetiştim, şunu bunu yaptım. Bir o kadar şeyin üstüne de konuta geldim, yemek yaptım , kızımla ilgilendim falan filan… Akşam eşime dediğim şey ise yalnızca şu oldu, “Bugün otomobil bana zorluk çıkardı, bir bakıma gereksinimi var”!!! Yahu desene işte, bozuldu, ittirdim, hatta ben de ittim, sonra şöyle koşturdum, meskene geldim meskende de şunları yaptım, falan filan.
Aynı şeyi Kızım Çizdi Ben Yazdım kitabımı yazdığımda da yaptım aslında. Koca bir kıssayı toplamda 127 sayfaya sığdırdım. Aslında bakmayın, o öykünün içinde o kadar çok yaşanmış ayrıntı var ki aslında. Onları da yazsaydım, anlatsaydım sizlere inanın sayfa sayısı 300 olurdu. Lakin yapmak istemedim. Ben genel sınırlarıyla öykümü paylaşmak istedim. Ayrıntılarla okuyanları boğmak istemedim. İşin özünü paylaştım sizlerle…
Sorun aslında yalnızca karşıya kendinizi anlatabilmekte. Anlatmak lazım ki karşı taraf sizi daha güzel anlasın. Sizi hissetsin, sizi öğrensin.
Bundan dolayıdır ki bir müddettir eşime gün içinde neler yaptığımı en ufak ayrıntısına kadar anlatıyorum. O gün bir anlatmışım, şöyle bir durdu, şok oldu, eline sıhhat dedi.. Sonra oturduğumuz masadan sıvışıp gitti. 🙂
Yaptığınız iş her ne olursa olsun çok fakat çok değerli.. Kendinizce bunu değersiz sayarsanız, karşı taraf da bunu kıymetsiz görür.
Siz yaptığınız şeyleri önemsedikçe ve karşı tarafa bunları sundukça kendinize olan inancınız ve gücünüz de artar.
Anlatın, sunun, kendinizi söz edin. Yaptığınız işlerin çıktılarını, faydalarını kesinlikle anlatın.
Buradaki anlatım, sunum, laf kalabalığı ya da gevezelik yapmak değil aslında. İşin özünü anlatabilmek. Fakat bu özde değerli olan konuları da karşıya anlatın. Zira sizin kıymetsiz gördüğünüz şeyler aslında öykünün en kıymetli modülü olabiliyor.
Küçük bir teklif, bence herkes (ister çalışın ister çalışmayın) sunum teknikleri eğitimi almalı.. Çok yararı oluyor inanın.. Ben bu eğitimi iş hayatımda gereklilik için almıştım. Lakin özel ve toplumsal hayatınızda bile yararı çok büyük oluyor… 🙂