Bazen olur ya, herşey tıkanır kalır, beklediğin gelmez, elindeki de sarfiyat. Çalışırsın, didinirsin ancak bir bakarsın ki elde var yeniden sıfır. Hatta sıfırın da altısındadır. Para gelir, geldiği üzere sarfiyat. Hangi orta geldi de nereye gitti dersin.
Tüm aksilikler seni bulur, bozulmayan şey yalnızca sende bozulur. Herkesin olağanüstü dediği eser sen aldığında çalışmaz, sana bin bir sorun yaratır. (En yakın örneği ben yaşıyorum şu anda. Apartmana manzaralı diafon sistemi taktılar, tüm dairler tıkır tıkır çalışıyor bizimki takıldığından beri sorun çıkartıyor. )
Herkesin çarçabuk ulaştığa bir sonuca sen bin takla atarak ulaşırsın, başına gelmedik kalmaz…
Hayaller birikir fakat sen bir türlü bir hayalin ucundan tutmaya çalışamazsın…
Nedir bu bereketsizlik, şansızlık dersin, niçin herşey beni bulur dersin…
Hafta sonu sevdiklerimle oturuyorum, mevzu buraya geldi, bilhassa de maddi rahmet sorununa. Bir tanıdığım, “Hiç paramızın rahmeti yok, ne olur anlamıyorum nedir bizim üzerimdeki bu aksilikler, şanssızlıklar“ dedi. Baktım herkes birşeyler söylüyor, dedim ki, “Bakın bu türlü düşünmeyin, olumsuz düşündükçe aksilikleri da çekersiniz kendine.” İtiraf edeyim aslında benim de bu türlü vakit zaman isyan ettiğim durumlar oldu. Ama bir aydır falan bir karar almıştım, her ne olursa olsun olumsuz konuşmayacağım, vardır herşeyde bir hayır, bir güzellik diyeceğim dedim. Israrlıyım bu kararımda zira olumsuz düşündükçe olumsuz çalışıyor beyin. Beyin olumsuz olunca çıktılar da olumsuz oluyor haliyle. Reaksiyon tesir sıkıntısı. Bunu daha uygun anladım.
Bir aydır yürüyüş yaparken en çok da bu mevzuyu düşünüyorum. Bu kararımla birlikte kimi değişlikler yapmaya başladım hayatımda. Örneğin yürüyüşlerimde ve koşularımda genelde müzik dinlerdim, hem de son ses, lakin bu ortalar dinlemiyorum. Yürürken kendimle yalnız kaldığım en özel anlar olduğunu bir kere daha fark edip bu anlarda düşünmeye verdim kendimi. Düşünmeye, yeni şeyler üretmeye, kendimi dinlemeye, şükretmeye ve en çok da dua etmeye. Daha yeterli ve müspet hissediyorum. (Ama müziksiz de olmaz tabi, orta ara devam 🙂 )
Hep olumlu şeyler düşünüp, hoş şeyler hayal ediyorum.
Olur, olmaz bilmiyorum ancak hoş düşündükçe kendimi daha güzel hissettiğimi fark ettim. Ve en hoşu de hoş şeylerin olmaya başladığını. Minik kıpırtıların bile beni nasıl düzgün hissettirdiğini anladım.
Sıkıntılar, zorluklar, kayıplar yaşıyorsak vardır sonunda bir güzellik ve hoşluk. Yaşadığımız herşey aslında öğrenmek için, daha hoş kapıların açılması için. Buna odaklanmak lazım, buna inanmak lazım bana nazaran.
Bereket de bu türlü bir şey, gerek maddi gerekse manevi zenginlik için güçlü düşünmek, müspet olmak lazım. Ben de bir müddettir bu türlü yapmaya çalışıyorum. Tahminen çok para gelip o hayalindeki büyük konutu alamıyorsundur fakat sevdiklerinle bir çatı altında gülebiliyorsundur. Bu en büyük rahmettir aslında.
O toplumsal medyada gördüğün lüks otellerde tatil yapacak imkanı şimdi bulamadın ancak çocuğunla bir ağacın altına oturup piknik yapabiliyorsan en keyifli an odur aslında.
Mektup Muharriri sinemasından bir alıntıyı hatırladım bu yazıyı yazarken;
Bütün mucizelere yardım ederiz.
Mucizeler sana bağlı, bunu unutma….