Kızımla keşfe dün de devam ettik ve onu çocukluğumun geçtiği, büyüdüğüm mahalleye götürdüm. Oturduğumuz apartmana girdik birlikte. Artık sitelerin yükseldiği yerde büyük bir tarla olduğunu ve o tarlada arkadaşlarımızla nasıl da oyunlar oynadığımız anlattım. Topraktan meskenler yaptığımızı, uçurtmalara uçurduğumuzu, bisikletlerimizle ne cinsler yaptığımızı anlattım. Yolla bir olmuş taban kattaki konutumuzun balkonunda annemin bize hazırladığı kahvaltıları, balkondan bizi seyredişini anlattım.
Şimdi vızır vızır geçen otomobillerin olduğu yolda simitçileri beklediğimizi, gelir gelmez akşam üstü çay saati için aldığımız çıtır simitleri anlattım.
Evden okula yürüyerek gittiğimi, servis denilen şeyin o vakitlerde çok olmadığını, çocukların rahatlıkla okullarına yürüyerek gittiğini anlattım.
Ekmek almaya gittiğimiz fırın artık yerinde yoktu yerini bir telefoncuya bırakmıştı fakat sıcak ekmeğin kokusunu duydum yeniden.
Tüm bunları kızıma anlatırken de çok duygulandım ancak ağlamadım. Ağlamayı geceye bıraktım yalnızlığımla.
Çocukluğunu çocuğunla keşfetmek başka bir hisli oluyormuş. Yıllar evvel küçük Çiğdem olarak hiç aklıma gelmezdi kızımla buralara geleceğim. Vakit da bu türlü bir şey.. Sürpriz sandığımız lakin aslında hiç de o denli olmayan şeylerle dolu.
Yıllar sonra kendi kızım da tahminen kendi çocuğuyla gelecek mahallesine… “Bak burada doğdum, büyüdüm. Annem balkondan bana seslenirdi” diyecek.
Bu hafta sonu vaktiniz varsa çocuğunuzu, çocuklarınızı alın eski yaşadığınız bir mahalleye bir ziyaret yapın. İnanın çok kıymetli bir keşif oluyor hem sizin için hem de onlar için.