Kızımın günlük yazmasını daima dilek ettim, hatta okuma ve yazmayı öğrendikten sonra ona birkaç defter de aldım. Vakit zaman yazdı, birden fazla vakit da bıraktı. 🙂 Aslında temel maksadım yazma hareketini önemsemesiydi. Yazmanın gücünü ve keyfini keşfetmesiydi. Gerek özel hayatımızda gerekse çalışma hayatımızda yazma hareketinin çok kıymetli olduğunu düşünüyorum. Kanılarımızı, fikirlerimizi, projelerimizi, hislerimiz aktarabilmenin, anlatabilmenin en değerli yolu bence.
Yazmak aksiyonu aslında çok da önemsemediğimiz, okulda ise genelde “Kompozisyon Yazmak” aksiyonu ile özdeşleştirdiğimiz bir iş artık. Bilgisayar ve cep telefonu tuşları kalemin yerini aldı, uzun cümleler yerini kısa sözlere ve emojilere bıraktı. Yazışmak dediğimizde aklımıza çoğunlukla Whatsapp ve elektronik posta geliyor. Mektup yazmak nostaljik bir aksiyon oldu.
Sınavlarımız artık yalnızca işaretlemeden ibaret. Şıkların olmadığı bir soru karşında, “Şimdi buraya ne yazmalı acaba? ” diye düşünüyor çocuklar.
Teknolojinin gelişimine ve değişimine elbette ahenk sağlıyoruz. Bu kaçınılmaz bir gerçek. Pekala çocuklara yazmanın keyfini ve gücünü yaşatmak için ne yapmak gerekiyor? Ellerine bir defter ve bir kalem verip, haydi bir şeyler yaz demek kâfi mi? Süslü püslü günlük defterleri almak ve haydi günlük tut demek de kâfi mi?
Bence hayır, hatta bu durum tam aksisi bir şey olabiliyor yani yazmaktan kişiyi soğutabiliyor. Günlük tutmak, birşeyler yazmak çok değerli fakat başlama yolu inanın bu değil. Yolunun bu olmadığını biliyorum zira tıpkı yanılgıyı yaptığım için rahat söylüyorum bunu. Kızıma en hoş defterleri alıp günlük yazmasını istediğimde, birkaç gününü yazdıktan sonra defteri bir köşeye koydu ve uzun bir mühlet eline almadı. Zira ondan yalnızca yazmasını istemiştim ve bu istekle onu baş başa bırakmıştım.
Ama ondan bloguma renk katmasını ve blogum için birşeyler yazmasını istediğimde daha heyecanla ve keyifle yazmaya başladığını gördüm. Ve hatta günlük defterini tekrar eline aldığını söyleyebilirim.
Yani işe keyifli kısımdan başlamak ve bir maksat vermek gerekiyor.
En kıymetlisi de birlikte yapmak gerekiyor. Çocuğunuzu bir kalem ve bir defter ile başbaşa bırakıp haydi yaz birşeyler demek kâfi olmuyor. Aslında bu başka tüm şeyler için de geçerli. kitap okuma alışkanlığında bile önüne kitapları yığıp haydi oku demenin bir manası yok. ancak birlikte okumak, okuduğunuz kitapları birlikte yorumlamak ve tartışmak hatta birlikte öyküler üretmek. İşte bunun gücü yadsınamaz.
Yazmanın keyfini keşfetmek için de;
*Birlikte şiirler yazmak,
*Birlikte listeler yapmak,
*Hikayeler kurgulamak ve bu öyküleri yazmak,
*Birlikte blog yazmak ve yayınlamak
*En sevilenleri ve sevilmeyenleri yazmak
*Birkaç söz ile hisleri tabir etmek
*Kolaj çalışması yapıp, dizaynları birkaç söz ile anlatmaya çalışmak
*Doğada keşfe çıkıp gözlemlediklerimizi bir deftere yazmak, müşahede defteri oluşturmak.
Aklınıza farklı etkinlikler de gelebilir. Lakin tüm bunlar yazmanın keyfini gösterecek ve motive edecektir.