Hayata Renk Katan Kadınlarla sizleri buluşturmaya devam diyorum ve ikinci konuğumla yani Gülderen Hanım sizi tanıştırmak istiyorum. Hatırlarsanız Gülderen Hanım, Kütüphanesini kızına çeyiz olarak vermesi ile basında yer almış ve örnek davranışı ile çok takdir edilmişti. Haberi sizlerle de paylaşmıştım daha önce.
Gülderen Hanım ile toplumsal medya üzerinden tanışmıştım. Kendisini hiç görmesem de onu çok yakından tanıyormuşum üzere hissediyorum kendimi. Gülderen hanım da benim üzere bir kitap sevdalısı. Çok okuyor ve tıpkı vakitte da yazıyor. Mercan isimli bir kitabı da var ve kitabını büsbütün kendi imkanları ile çıkarmış. Kendisini bilhassa çok takdir ediyorum bu mevzuda. Kitabını okumak istediğimde, temin edebileceğim noktaları bir türlü bulamamıştım ve kendisine danıştım. Kitabı kendi imkanları ile çıkardığı için her yerde bulamıyorsunuz. Sağolsun bana çabucak bir tane göndermişti. Kitap yaşanmış bir öyküyü anlatıyor ve beni derinden etkilediğini söylemek isterim.
Gülderen Hanım’ın kitap sevdası ile dolu öyküsünün sizlere çok değerli bildiriler vereceğine de inanıyorum ve kelamı bundan sonrası için ona bırakıyorum 🙂
Gülderen Çetin Kimdir diye sorsam, nasıl anlatırsınız kendinizi?
Ben Gülderen çÇtin, 52 yaşında evli, iki çocuk annesi bir mesken hanımıyım. İkisi erkek bir tanesi kız, üç torun sahibiyim. Ortaokul mezunuyum. 22 yaşına kadar memleketim Sivas’ta yaşadım, 30 yıla yakındır Kayseri’de ikamet etmekteyim. Okumaya yazmaya sevdalı edebiyat tutkunu bir bayanım.
Okumaya olan tutkunuz, Nasıl başladı ve devam etti bu sevgi?
Biz sekiz kardeşiz, babam bir devlet kurumunda emekçi, annem konut hanımıydı. 6 Erkek çocuğundan sonra kız çocuk olarak dünyaya gelen biri olarak, sanırım biraz daha itina gösterilerek büyüdüm. Annem ve babam tarafından o yıllarda kız çocuklarını okutan aileler fazla yoktu benim etrafımda. İlkokula gidip okumayı yazmayı öğrendikten sonra konutumuza gelen birtakım günlük gazeteleri babama okuyarak başladı. Sonradan gazete okumak bir tutku halini aldı. Şimdi 9 yaşlarında bir çocukken, en çok sevdiğim şey gazetelerin köşe yazılarını okumaktı. Tahminen birçoğunu anlayamıyordum lakin garip bir hisle okuyunca, hem memnun oluyor hem de huzur duyuyordum. Babamın ileri görüşü sayesinde okumanın ehemmiyetini o küçük yaşlarda kavrayabilmiştim. Babamı çok küçük yaşta ani bir vefatla kaybedince, üzerinde yazı gördüğüm her kâğıdı büyük bir istekle, hırsla okuyarak tutundum hayata. Okumak bir çıkış yolu, bir terapi üzere geliyordu bana tabi ki. İmkânlarım kısıtlı hiç bir şey fazla bol değil, tekrar de okuyamadığım vakit babama ihanet etmişim üzere geliyordu. İçimdeki anlatılmaz acıyı fakat okuyarak unutabiliyordum. O denli ki yerlerde bulduğum kirlenmiş gazete kâğıt kesimlerini temizler, kurutur biriktirir sıkılınca okurdum. Bulabildiğim ne varsa, ağabeylerimin ders kitaplarını, biraz komik olacak lakin o yıllarda yaygın olan erkek çocuklarının hayran olduğu, çizgi romanları bile hevesle okurdum. Kâfi ki okuyacağım bir şeyler olsun. Sonra ortaokulda edebiyatçılarımızı yavaş yavaş tanımaya başladım, bir kaç muharririn hikâyelerini okumuş bitirmiştim bile. Yaşar Kemal, Ömer Seyfettin, Şule Yüksel Şenler Ahmet Günday Yıldız, Yoksul Baykurt, Kemalettin Tuğcu hiç ayrım yapmadan hangisi elime geçerse onları okuyordum, bu türlü devam etti bu sistem hiç bıkmadan.
Kızınız evlenirken kütüphanenizi ona en bedelli bir hazine olarak verdiniz. Bu hikâyeyi sizden dinleyebilir miyiz?
Maalesef ki ortaokuldan sonra tahminen mukadderat, tahminen imkânsızlıklardan ötürü okuyamadım. Birçok sebepler de eşlik etti bu durumuma, çok üzüldüm fakat vakitle kabullendim. Evlendim çocuklarım oldu sıkıntı ve çabayla geçti hayatım, kendimi daima geri plana attım, artık çocuklarım eşim ve yuvam içindi hedefim. Tahminen okuyamadım lakin o hasretimi çocuklarımı büyütürken giderdim diyebilirim, onlarla birlikte iki ilkokul, iki ortaokul, iki lise ve iki üniversite bitirdim, onların eğitim hayatı bitene kadar her vakit büyük bir zevkle her bir derslerine yardımcı oldum. Her dersimiz bir oyun tadında geçiyordu, bıkmasınlar sevsinler okumayı diye ben elimden geleni yaptığıma inanıyorum. Artık anlatır güleriz o yılları. Sonrasında çocuklarım büyüdü, Allah herkesin yavrusunu korusun doğruluktan ayırmasın dilerim. Benim evlatlarım büyüdü iş güç sahibi oldu artık onların da yuvaları çocukları var çok şükür. Kızım evlenmeden evvel sağ olsun, benim dünyamın kitaplar olduğunu güzel biliyor, beni anlıyordu. Çalışıp para kazanmaya başlayınca küçük bir kitaplık aldı bana, yerimiz müsait olmadığı için kendi odasına kurduk. Şimdiye kadar olan kitaplarımızı dolaplara, vitrine dizerdik, buna bile çok sevinirdim. Mevzumuz genelde kitaplar olurdu, sohbet ettiğimiz vakit ben adını duyduğum birçok kitabı söylerim, ne yapar ne eder bulur alır getirir bana. Sevincimden yutkunamadığımı görür çok memnun olurdu. Çalışma ortamından fırsat buldukça o da okurdu, fakat “anne sana yetişemiyorum” diye takılırdı bana. Birçok kitabımı muhtaçlığı olanlara verirdim, bu hususta takıntılarım yoktur herkes okusun herkes tıpkı heyecanı duysun isterim. Kızım evlenirken çeyizlerini hazırladım, her anne üzere ya kitaplar ne olacaktı? Onun okuyamadığı birçok kitap vardı artık, yanımda olmayacaktı, kızım kitaplar dedim. Yüzüme baktı başını yere eğdi, “okumadıklarımdan birazını koy annem” dedi. Ayrılmak olmanın verdiği derin hüznümle karar verdim, iki büyük valize kitapları doldurdum. Onlar artık kızımın olmalıydı, o da yeniden okumaya devam etmeliydi. Okuyarak hayatın dolambaçlı sıkıntı yollarında yürüyebilirdi, tıpkı yıllar evvel benim üzere gücünü, evvel Allah’tan sonra kitaplardan almalı diye. O anki hislerimle en pahalı çeyiz ikramı olarak kızıma verdim. Büyük bir memnunlukla, o anki fikirlerimi sayfalarca yazsam yeniden az gelir artık. Sağ olsunlar imkânları epey eşim, kızım, oğlum almaya çalışıyorlar. Kitap apayrı dünyalara açılan, sihirli kapıların anahtarlarıdır. Bunu daha yeterli anlayan, kavrayan çocuklarıma, eşime yürekten teşekkür ediyorum. Okumaktan sıkılan oğlum da artık kitapları araştıran, alan, okuyan, bana tekliflerde bulunan bir evlat oldu. Allah herkesin evlatlarına en iyi yolları açsın, bütün çocuklar okusun inşallah.
Mercan kitabınızı kendi imkânlarınızla çıkardınız. Kitabın yaşanmış bir hikâyeyi anlattığını biliyorum. Bu hikâyenin sizin için ehemmiyetini ve yazmaya iten gücü bize anlatır mısınız?
Ben en çok hayatın içinden yaşanmış, gerçek yürekten gelen kitapları severim. Bu kitapların yeri benim için daima başka olmuştur, her kitabın yeri başkadır lakin vakit içerisinde olgunlaştıkça hayatın gerçekleri benim için daha kıymetli oldu. Ben tatil nedir, ne değildir bilmedim, tatil demek çocukken her yıl gittiğimiz köyümüzden ibaretti o kadar. Ancak ben köydeki hayatı çok seviyordum, oradaki samimiyeti, doğallığı inanın hiç bir tatile değişmem. Çok eski yıllardı anlattığım kız çocuklarının sevme haklarının olmadığı, olsa bile bedelini çok ağır ödediği yıllarda, gördüğüm şahit olduğum hatırladıkça beni derin bir hüzne boğan anılarımın. Yüreğimde yıllarca biriken öfkemin, yanlışlara dur diyemeyecek kadar küçük olmanın acısıyla, yıllar sonra yazarak tahminen de hala toplumda kanayan bir yarayı örnek teşkil etmesi açısından hayallerimle harmanlayarak ortaya çıkarışımdır. Kitabım oğlumun çok problemli olduğum bir dönemimde kâğıt ve kalemi elime tutuşturması ile başladı yazma maceram. Okuyanların birçoğundan hiç tanımadığım insanlardan olumlu yorumlar, tenkitler aldığımı görünce isabetli karar verdiğimi görmek, beni sevindiriyor bu manada.
Bundan sonraki amaçlarınız ve hayalleriniz nelerdir? Yeni kitap projeleriniz var mı?
Tabii ki, birinci evvel ömrüm ve sıhhatim olduğu surece okumaktan, yazmaktan asla vazgeçmemektir. Uygun ki de oğlum o kalemi ısrarla elime tutuşturmuş, içimde yazılmayı bekleyen birikmiş cümlelerim, hayat deneyimim, yaşanmışlıklar eskilerin süper hoşluğu, duruluğu yaşanmış kaç hayat hikâyeleri hepsini yazacağım inşallah. Mercan kitabım benim için çok pahalı özel hatıra bir kitap. Birçok kitap çalışmam ibretlik, yaşanmış hayattan alınma hikâyelerim var şu an. Tamamlanmış hoş bir sevda masalını yazdığım, gerçek hayatın içinden esinlenerek hazırladığım bir kitap çalışmam mevcut. Bu bende tutku olan yazma, okuma arzum hiç bitmeyecek en iyi olanın karşıma çıkmasıdır dileğim. Her şeyin nasip, kısmet olduğuna yürekten inanan biriyim. İnşallah iyisi ile kitaplarımın çok daha geniş okuyucu kitlelerine ulaştırılabilmesidir hayalim.
Tüm bayanlara vermek istediğiniz bir bildiriniz kesinlikle olduğunu düşünüyorum. Ne söylemek istersiniz?
Bir makalede okumuştum, Türkiye de edebiyatçı yetişmiyor artık diye. Ben buna katiyen inanmıyorum, bırakın bu işin eğitimini almış onlarca kıymetli müellifleri, tahminen Anadolu’nun bir ücra köşesinde, tahminen binlerce eğitimsiz konut hanımlarının ortasından ne cevherler çıkacaktır. Bunun eğitimle alakası yok, bence insanın yüreğine işleyen bir tutku, bu türlü hisseden yüreği edebiyat aşkıyla çarpan bütün konut hanımlarına bir adım atabilmek için azimli ve kararlı olmalarını söylemek isterim. Gerisi biraz özveri biraz sabır, her şey bir gün olmasını istediğiniz üzere şekilleniyor zati. Ben daha bir kaç yıl öncesine kadar konutundan dışarı çıkmayan, kitaplarla yazılarla yuvasıyla torunları ile uğraşan bir mesken hanımı iken, bugün bir mercan kitap ismiyle birçok insanın tanıdığı kişi oldum. Siz cüret gösteren, inceleyen, düşünen, araştıran, üreten hanımlar olun kâfi ki. Kıymet bilen aydın beşerler bir gün karşınıza çıkarak, yolunuzda size takviye olacaklardır vakti gelince. Hiç bir şey için geç değildir, inanın başlamak için kalkın ayağa başlanınca uçlanır derler sakın unutmayın hanımlar. Tüm mesken hanımları başta olmak üzere herkese tavsiyem budur.
