Bu sabah yaptığım yürüyüşümde “Kısmet” ile sohbet ettik biraz. Ben biraz kızgındım ona, ancak sohbet sonrası anladım ki aslında kendime çok kızgınım; “Kısmet”e çok haksızlık yapmışım.
Epey dertleştik kendisi ile…
“Kavgan benimle değil kendinle aslında“, dedi.
Hedeflerin için hayallerin için uğraş et lakin kendinle uğraş etme. Beni de senin için var olduğum formuyla kabul et, diye de ekledi.
Herkes için farklı “Kısmet“. Kiminde çok var, kiminde de anladığı biçimde yok lakin aslında onun için de var. Kimi için çok kolay olan bir şey, kiminde birçok zorlukları aştıktan sonra oluyor. Ya da hiç olmuyor. Zira aslında onun “Kısmet“’i öteki yerde, öbür halde. Bunu fark edebilmek de kolay değil tabi, hele ki şu herkesin her şeyinin göz önünde olduğu toplumsal medya aleminde.
Biliyorum, benim derdim aslında haksızlıklarla, sistemin yanlışlıklarıyla. Ancak bu kavgam sonra kendimle devam ediyor. Bir bakıyorum ki içimdeki “Ben” ile tartışıyorum.
Sohbetimizin sonunda “Haklısın Kısmet” dedim. “Mücadele yoruyor insanı, bazen de bu yorgunluk seni keşfetmeyi engelliyor.”
Eve vardığımda barışmıştık kendisiyle, daha doğrusu kendimle. 🙂
“Kısmet“inizi keşfedeceğiniz bir hafta olsun.