Bundan 25 sene evvel üniversite imtihan sonuçları açıklandığında beklediğim ve istediğim sonuç gelmişti; “Endüstri Mühendisliği kısmını kazandınız” yazıyordu kağıtta. Çok istediğim bir kısımdı ve doğal ki çok sevindim. O vakitler evvel tercih yapılıyordu sonra imtihana giriliyordu. Doktor olmam konusunda ailemin bir beklentisi vardı fakat doğrusu doktorluk gönlümden geçen bir meslek değildi. Bundan ötürü da Tıp fakültelerini tercih listesinin aşağısına yazdım, tüm Sanayi Mühendisliklerini de üst kısıma. Öbür bir kısım de yazmadım zati.
Sınavdan sonra sonuçlar geldiğinde Matematik puanım ile Sanayi Mühendisliği, Fen puanım ile de Tıp Fakültesi tutuyordu. Lakin ben tüm tıp fakültelerini aşağıya yazdığım için sistem beni direkt Sanayi mühendisliğine atadı. 🙂
Tabii ben çok memnunum lakin bilhassa doktor olmamı isteyen babam hiç memnum olmadı. “Endüstri Mühendisliği de neymiş, haydi makine mühendisliği anlarım da Sanayi ne” dedi. O vakitlerde da yeni yeni konuşulan bir bir mühendislik koluydu ve çabucak hemen hiç kimse Sanayi Mühendisinin ne iş yaptığını bilmiyordu. Yani babam da haklıydı tabi bunu sorarken…
Sadece, halalarımdan birinin eşi Elektrik Elektronik Mühendisiydi ve bana şunu demişti, “Geleceğin mesleğini kazandın Çiğdem, sen kimseye aldırma“…
Pişman mısınız derseniz, bu farklı bir yazı konusu 🙂
Bu sene birinci sefer üniversite imtihan sonuçlarını yakından takip ettim zira iki yakın ve sevdiğim arkadaşımın çocukları imtihana girdi. Bu yıl onların çalışma performanslarına şahit oldum, yaşadıkları zahmetler, tercihler, özel dersler falan derken bu işin ne kadar da güç bir süreç olduğunu gördüm. Bizim devrimizde bu kadar şey yaşar mıydık? emin değilim. Ancak elbette biz de çok çalıştık. Hatta bir çalışma masam ve odam yoktu benim, annemgilin yatak odasında küçük bir komodin üzerinde çalıştım derslerime. Kışın oda çok soğuk olurdu, farklı bir sobamız yoktu ve ben de kat kat giyinerek çalışırdım.
Bu yıl bu sürece yakından şahit olunca beni birinci sefer endişe sardı. Dokuz yıl sonra kızım inşallah imtihana girecek ve onu neler bekliyor, biz neler yaşayacağız hiç bilmiyorum.
Bu sene öğrendiğim şeylerden biri de mühendislik puanlarının epey düştüğü oldu. Buna çok şaşırdım zira benim dönemimde hayli yüksekti. Aldığımız puanlarla bir mühendislik kısmına girmek kıymetli bir başarıydı.
Arkadaşlarıma, “Neden çok düştü?” diye sordum, “Çünkü tercih edilmiyor” dediler. Okullar ve puanlar konusunda ayrıntıları bilmiyorum ancak endüstride yaşadığım tecrübelerle bildiğim ve gözlemlediğim birtakım şeyler de var. Bunu başka anlatmak isterim. O yüzden artık bu bahiste pek fazla şey söylemek istemiyorum.
Çağ değişiyor, teknoloji değişiyor, insan muhtaçlıkları değişiyor. Dolayısı ile de meslekler de değişiyor elbette. Geleceğin meslekleri de çok farklı. Daha spesifik alanlarda uzmanlaşmalar başlıyor. Digital çağdayız ve meslekler de bunun üzerine kurulmaya başlıyor.
Şimdi gençlerimiz bu hafta prestiji ile tercih yapacaklar. Elbette sıkıntı iş… Gençlerin işi burada güç; hem gelecek telaşı hem de aileyi şad etme durumu. Ailelerin de işi güç; çocuklarının gelecek korkusu ve bir de eğitim maliyetleri.
Gençlere buradan söylemek istediğim şey şu; her ne işi yapıyorsanız yapın, düzgün yapın, hakkıyla yapın ve özgünlük katarak yapın. Yaptığınız işin ne olduğu kıymetli değil. Ve bir işte sevgi çok önemli…
İstediğiniz sonuçları yakalayamamış olabilirsiniz, sorun değil… Kıymetli olan yola devam etmek. Bundan sonrası da sizin elinizde. Hatta hiç uygun olmadığınız bir sonucun size çok daha farklı ve başarılı bir hayat ve meslek sunması da mümkün. Bunu sağlamak yalnızca sizin elinizde…