Bir düşünün ve zihninizde resmedin; bir bahçeniz var, kendi yetiştirdiğiniz çiçekler, yeşil alanlar, hatta ağaçlarınız… Kuşların konduğu yuvalar, sallandığınız bir salıncak, dost sohbetleri yaptığınız masanız, etrafı aydınlatan fenerler☉
Her gün bu bahçeye ihtimamla bakıyorsunuz, daha da güzelleştirmek için efor sarf ediyorsunuz.🍀
Sonra bir bakıyorsunuz, biri sizden müsaade almadan çitlerden atlayıp bahçenize giriyor. Tahminen tanıdığınız biri ya da tanımıyorsunuz, hiç fark etmez. Müsaade almadan bahçeye giriyor ve ayakları ile çiçekleri eziyor, elindeki çöpü bahçeye atıyor, ağaçlardaki olmamış meyveleri koparıyor, sonra da hiçbir şey olmamış üzere çekip gidiyor.
Bakıyorsunuz gerisinden, onu engelleyemediniz. Kızgınsınız ve öfkenizi nereye vereceğinizi de bilmiyorsunuz.
Oysaki sabah güne olumlu bir güç ile uyanmıştınız. Sahip olduğunuz o hoş gücünüzü, bahçenizi tekrar temizlemek ve güzelleştirmek için harcamaya başlıyorsunuz. Ve günün sonunda bir bakıyorsunuz ki gücünüz bitmiş.
O gün yapmayı hayal ettiğiniz pek çok şey vardı. Öbür bahçeleri ziyaret edecektiniz, yeni tohumlar alıp bahçenize dikecektiniz. Pek çok hoş insanı ağırlayacaktınız. Lakin yapamadınız, gücünüz de vaktiniz da kalmadı zira.
İşte zihniniz de sizin bahçenizdir dostlar. Size gelip ne kadar negatif gücü varsa aktaran, daima şikayet edip kurban rolünü oynayan, kaygılarını anlatıp lakin hiç de aksiyona geçmeyen insanların size verdiği ziyan da motamot böyledir. Şayet siz müsaade verirseniz, çöplerini gelip sizin bahçeye dökerler,
Paylaşmak, dertleşmek hoştur. Lakin sizin müsaade verdiğiniz sonlar içinde, tahliller üreterek, yeni şeyler keşfederek yapıyorsanız hoştur. Bunun dışında insanların değerli bahçenize ziyan vermesine müsaade vermeyin.
Bahçenize yeni tohumlar getiren, daha da güzelleştiren, bahçenin kapısından sizin müsaadenizle giren konukları ağırlayın.